Hoi,
Ik heb even geaarzeld om deze topic te plaatsen, i.v.m. eerdere reacties in andere topics. Maar omdat het mijzelf geholpen heeft en erg belangrijk is geworden in mijn leven, wil ik hier toch over van gedachten wisselen met anderen. Met alle respect voor de gedachten, gevoelens, geloven etc. die anderen hierbij hebben.
Voor mij betekent holistisch het geheel van de mens, dus niet alleen fysiek (lichamelijk), maar ook mentaal (gedachten, overtuigingen), emotioneel (gevoelens), sociaal (de relatie met jezelf en de relatie met anderen) en spiritueel (geloofsovertuigingen, persoonlijke spirituele ontwikkeling, de zielsessentie). Al deze gebieden staan in verbinding met elkaar en maken de mens tot een geheel uniek wezen. Omdat al deze aspecten van ons Zijn met elkaar in verbinding staan, hebben ze ook invloed op elkaar.
Voorbeeldje: wanneer iemand zijn been breekt (fysiek) heeft dat niet alleen effect op zijn lichaam, maar ook op zijn gedachten (nu ben ik verplicht thuis op de bank te gaan zitten of misschien wel: nu mág ik eindelijk eens geoorloofd thuis op de bank zitten), emoties (rust of juist onrust, frustratie etc.), sociaal (de omgeving moet noodgedwongen meer taken op zich nemen, bijv. thuis de hond uitlaten of op werk bepaalde dingen die niet gaan met een gebroken been en die dus gedaan moeten worden door iemand anders), maar ook spiritueel (leerprocessen hierin, bijv. het overlaten van dingen aan andere mensen, controle over het leven uit handen geven, en de groei die iemand hierin doormaakt).
Voor mij persoonlijk: fysiek kreeg ik te maken met een ongeneeslijke leverziekte met alle bijverschijnselen vandien (en daarbovenop nog alles wat in het ziekenhuis gedaan wordt) en later fibromatose/weke delen kanker. Ik werd me bewust van mijn overtuigingen (grotendeels geconditioneerd door waar je ouders in geloven. Sommige overtuigingen zijn zelfs heel erg door de maatschappij waarin we leven, bepaald) en zette daar mijn vraagtekens bij: was alles wel werkelijk zo als ik ervan overtuigd was dat het was? Een heel sterke overtuiging, die mij bij veranderd is, is "ziekte is slecht en gezondheid is goed" in "het is zoals het is, noch slecht noch goed" (wat voortkomt uit niet-oordelen/acceptatie). Emotioneel ben ik door een hel gegaan, het heeft zoveel met mij gedaan, de pijn, de onmacht, het verdriet, het loslaten, het worstelen met alles wat erbij kwam kijken. Sociaal heeft het ook heel wat gevolgen gehad: ontzettend veel lieve mensen om mij heen die er voor mij wilden zijn, de band met mijn moeder is nog meer versterkt doordat zij er altijd voor mij was/is, ik waardeer nog meer dan voorheen dat mensen er zijn en dat ik in contact mag zijn met mensen. Spiritueel voel ik mij een rijk mens. Voor mij voelt het alsof ik erg gegroeid ben door alles wat ik heb meegemaakt. Ik heb meer vertrouwen in het leven en vooral in mijzelf en mijn lichaamswijsheid gekregen vanuit mijn zielsessentie, en ben gaan ontdekken wat ik allemaal kan leren door aandacht voor mezelf te hebben, wat mij uiteindelijk tot een heler mens heeft gemaakt. Ik voel mij 'vrediger', rustiger, steeds meer mezelf wordend en vooral ook erg liefdevol (zowel naar anderen alsook mezelf (alhoewel dat laatste het moeilijkste lijkt voor veel mensen, zo ook ik) en naar de wereld, het geheel waar wij een onderdeeltje van zijn).
Ik heb geleerd van mijn kanker. Hoe het fysiek is ontstaan, maar ook wat het effect is geweest van mijn psyche op mijn ziek c.q. gezond zijn. In mijn geval 'leven voor anderen, niet wérkelijk kiezen voor mezelf en zelf waarachtig leven'. Dit kwam vooral tot uiting in het negeren van mijn geestelijke pijn omtrent mijn levertransplantatie, en dus het negeren van een deel van mijzelf. Die pijn onder ogen komen, was een zeer heftige en pijnlijke ervaring, maar het heeft me ook geheeld, omdat ik gedeeltes van mezelf weer toeliet te zijn. Ik mocht van mezelf weer Zijn!
Wat ik vooral tegenkom in de heftigheid van reacties van mensen op het verband tussen psyche (het totaal van wat een mens is, naast het lichaam) en hun ziekte is dat zij dan menen te horen 'schúldig' te zijn aan hun ziekte. Deze overtuiging impliceert de overtuiging 'ziekte is slecht, gezondheid is goed' en daarmee een waarde-oordeel (of beter gezegd véroordeling) van ziekte. Dit is leven in een wereld van dualiteiten (goed - slecht, zwak - sterk, rijk - arm, zwart - wit, etc.). De wereld is zoals wij die zelf kiezen te zien. Het bekende glas halfvol of halfleeg principe. Wanneer we de wereld weer als eenheid zouden gaan zien, zouden we alleen wáárnemen, zonder oordeel. Alles is zoals het is. Het oordelen dat we doen, maakt het zo moeilijk. De dualiteiten zijn overigens ook nodig geweest, omdat het ons in staat stelt ervan te leren. Zonder onze zwakte leren we onze kracht niet kennen. Het doet ons juist beseffen dat we zowel zwak als krachtig zijn. Dat we dus een geheel zijn van die twee polen van dezelfde medaille.
Wanneer je nog een stapje verdergaat, en kijkt vanuit de zielsessentie, kun je zeggen dat je als ziel (en dat is een belangrijk verschil met de persoon/mens die je nu bent, omdat de ziel veel meer is en weet, dan tijdens ons mens-zijn op aarde. Eigenlijk is ons leven maar een klein fragmentje van het leven van ons werkelijke zelf, onze ziel) zelf je leerprocessen en dus alles in je leven zelf uitkiest. De reactie "ik kies toch zeker niet voor al mijn ellende!" komt vanuit het ego/persoonlijkheid en niet vanuit de ziel. Dit besef is voor veel mensen moeilijk, omdat ons ego bang is voor zelfvernietiging, wanneer het zou gaan erkennen dat we het niet meer nodig hebben. Ons ego ontstaat overigens in onze hele vroege jeugd, wanneer we geconditioneerd worden en is een overlevingsmechanisme (bijv. wanneer onze behoeftes genegeerd worden (honger - niet meteen voeding krijgen; de 'wereld' verkennen - (over)bezorgde ouders die dit inperken). De uitspraak: "je bent zelf verantwoordelijk voor wat je overkomt" richt zich dus op het feit dat we bewust of onbewust (in eerste instantie altijd dat laatste) keuzes maken om zo onze leerprocessen als ziel te kunnen leren. Eigenlijk is het een uitnodiging om je bewúst te worden ván het feit dat je een keuze hebt. Maar om dat te beseffen, dien je eerst bewust te worden van hoe het je in het verleden eigenlijk is vergaan (en dus welke keuzes je schijnbaar daarvoor hebt gemaakt). Het is heel logisch dat je daar eerst weerstand (ongeloof, woede, onmacht etc.) in tegenkomt, alvorens je het kunt accepteren (vertrouwen, weten) dat het zo is. Maar wanneer je dus zover bent, dát je kunt accepteren wat ís Hier en Nu, dan ben je in staat om je toekomst te veranderen, omdat je dan bewust (i.p.v. onbewust) keuzes maakt. Overigens is bij mij de keuze om werkelijk voor mezelf te kiezen meer onbewust gegaan, omdat ik voelde dat het anders niet goed meer zou gaan met mijn voortbestaan in dit leven. Maar doordat ik heb durven kijken naar mijzelf en mijn verleden (vooral gezondheidsverleden) heb ik veel over mijzelf en het leven geleerd. Ik weet dat ik nu kan kiezen en kies daarom om heel liefdevol naar mezelf te zijn, ook naar het deel van mij wat men kanker noemt, en ik sta mijzelf toe te Zijn en te genieten van het leven en alles wat ik daarin nog mag leren. Ik moet zeggen dat ik heel leergierig ben (nog meer dan voorheen), ik ga moeilijke processen niet meer uit de weg, omdat ik weet dat ik erdoor groei. Het is juist, wanneer ik halverwege ben, dat het soms lijkt alsof ik dingen niet leer, maar ik weet inmiddels dat dat voor mij een teken is, dat ik groeiende ben. Ik vergelijk het ook wel eens met groeipijnen. En met leren fietsen
vallen en weer opstaan en ervan leren. Van mij mag de tumor in mij er zijn. Ik heb het zelfs lief en voel dat het daardoor niet meer de noodzaak heeft te groeien en zich kenbaar te maken aan mij, opdat ik zou willen luisteren naar wat het me te zeggen en te bieden heeft. 'Leer naar je lichaam te luisteren, wanneer het nog fluistert, voordat het moet gaan schreeuwen' (uitspraak van Tovi Browning, Holistic Pulser (soort wiegende massagetechniek)).
Ik begrijp dat acceptatie een zware opgave is voor velen van ons. Als je het moeilijk vindt, maar wel wil proberen, zou je misschien kunnen proberen om te vóelen wat het allemaal in je doet, wanneer je je alleen nog maar vóórstelt hoe het zou zijn om je kanker te accepteren. Daarna kun je stapjes verdergaan, door het moment uit te breiden naar een wat langere termijn (een dag bijv.) Dan is het niet zo eng waarschijnlijk. Doordat je het er even kunt laten zijn, ook al is het een moment, stel je jezelf in staat om jezelf beter te leren kennen en daarmee al je gevoelens (angsten!), overtuigingen etc. en uiteindelijk ook je keuzes.
Het is weer een heel verhaal geworden, maar voor mij is het een heel belangrijk iets in mijn leven, wat ik toch graag wilde delen met jullie. Ik ben heel erg benieuwd naar jullie reacties. Wat doet het met je? Kun je je er iets bij voorstellen, bij wat ik vertel? Overigens, wat ik hierboven allemaal heb geschreven, geeft weer hoe ík in het leven sta, waar ik in geloof, het is mijn waarheid. Ik geloof niet in één waarheid, en mijn waarheid hoeft helemaal niet jouw waarheid te zijn. Maar ik ben benieuwd, hoe voelt het voor jou?
Verder wens ik iedereen ontzettend veel liefde toe (liefde is voor mij ook heel erg helend)
Dank je wel voor het lezen en je aandacht (en evt. reacties)
Liefs Mascha