Ik ben 33 jaar en allebei mijn ouders (beiden 60) zijn afgelopen jaar met kanker gediagnosticeerd, mijn moeder heeft eierstokkanker en mijn vader blaaskanker.
Mijn vader heeft een operatie gehad waarbij zijn blaas verwijderd is, maar vervolgens bleken er toch uitzaaiingen te zijn en daarom kreeg hij afgelopen tijd chemo.
Mijn moeder heeft (erfelijke) eierstokkanker (ondanks verwijderen van eierstokken een aantal jaar geleden!) en heeft hiervoor chemo gehad.
Nu hebben we afgelopen week van beiden tegelijk zeer slecht nieuws: bij mijn moeder is de tumorwaarde weer gestegen, dus het is alweer aan het groeien (3 maanden na de chemo). Bij mijn vader blijkt de chemo helemaal niet aan te slaan...
Vooral het nieuws van mijn vader was een grote slag, want er is volgens de oncoloog geen andere behandeling (in elk geval geen standaard behandeling) dus nou willen ze maar een beetje wat uitproberen om te kijken of er nog iets is dat tijdelijk kan werken.
Dus nu moeten we allemaal proberen te accepteren dat ze allebei waarschijnlijk niet zo lang meer te leven zullen hebben. Natuurlijk, niet zo lang is relatief: het kan best nog wel eens jaren duren. Maar mijn tante heeft ook eierstokkanker gehad en is er aan overleden, dus ik weet wat voor lijdensweg dat kan worden. Ik vind het op dit moment heel moeilijk om mee om te gaan... Ik kan niet stoppen met eraan te denken en slaap slecht, heb moeite met me te concentreren, en moet vaak huilen. Vooral als ik eraan denk dat mijn kleine kindjes (8 maanden en 2.5 jaar oud) mijn ouders misschien niet eens echt goed zullen herinneren straks, terwijl de oudste zo ontzettend gek is op zijn oma (oma is echt ALLES).
Ik weet dat ik nog niet de moed moet opgeven, dat ik moet genieten van de goede momenten, dat ik niet te ver vooruit moet kijken. En dat doe ik normaal gesproken ook. Maar deze tegenslag is zo groot dat ik er op dit moment even niet zo mee om kan gaan.
En ik vind het daarnaast ook heel moeilijk om met mijn ouders hierover te praten. Mijn ouders zijn allebei namelijk heel positief ingesteld, en ze proberen tegenover ons zo min mogelijk te laten merken. En ik weet dat ze het heel moeilijk vinden om ons verdriet te zien hebben (een van mijn broertjes heeft het er heel erg moeilijk mee, en dat weten ze, en daar maken ze zich vervolgens weer zorgen over). Daarom merk ik dat ik tegenover hun vaak ook 'mooi weer' speel of probeer nuchter en positief te blijven. Misschien niet slecht hoor, maar toch voelt het zo ook alsof we een afstand aan het creeren zijn, terwijl we eigenlijk een hele fijne band hebben (hoewel we in onze familie nooit heel gemakkelijk over gevoelens praten, dat dan weer niet).
Herkent iemand zich hierin? En hoe gaan jullie hiermee om?
Bedankt...
moeder en vader allebei kanker
Re: moeder en vader allebei kanker
Beste Swannie,
Het is ook een moeilijke tijd waardoor jullie met zijn allen heen moeten. Ik hoop inderdaad dat je nog lang van je ouders mag genieten. Wie weet zijn er toch oplossingen te bedenken. Dat de chemo niet aanslaat kan ook betekenen dat ze een ander soort kunnen proberen. Er is meer dan een soort namelijk. Mijn ouders zijn vorig jaar overleden. Ze waren gescheiden. Mijn moeder is overleden aan de gevolgen van longkanker, mijn vader aan een combinatie van zijn hart, copd en het leven op een long door longkanker.
Ik vind dat je goed bezig bent. Je schrijft zelf al "....k weet dat ik nog niet de moed moet opgeven, dat ik moet genieten van de goede momenten, dat ik niet te ver vooruit moet kijken..." Dat zijn ook de dingen die je moet blijven doen denk ik. Wat ik wel merk is dat je slecht slaapt, slechte concentratie en huilbuien. Dit zijn ook de dingen waar ik last van had. Probeer hier wat aan te doen. Je zal een balans moeten proberen te vinden tussen werk/gezin en je familie. Ik heb hier een hele goeie tip gehad. Ik heb 2 momenten in de week voor mezelf ingedeeld. Dat was een avond en een dag in het weekend. Hier ging ik dingen doen waar ik rustig van werd, zoals sporten, zwemmen, bioscoop e.d. Ook heb ik thuis wat oefeningen gedaan om tot rust te komen. Dit zal gedeeltelijk je kunnen helpen. Als je van dat slechte slapen last blijft houden, ga even langs de huisarts. Als hij nog niet weet wat er speelt, vertel het hem. Vraag om een kalmeringsmiddel. Ik kreeg geen slaapmiddel daar zou ik 's ochtends te slaperig van zijn. Ik kreeg een kalmeringsmiddel, niet echt zwaar maar het hielp mij wel regelmatig. Je zit in een drukke tijd wat als het mis gaat alleen maar drukker gaat worden. Je hebt daar je slaap zeker bij nodig. Probeer ook de taken in de familie wat te verdelen, zodat jij niet de enige bent die alles moet doen. Vooral die rustmomenten zijn erg belangrijk.
Ik kon ook niet met mijn ouders er goed over praten. Mijn moeder lag in een zorghotel van Aafje. Hier was een huisarts waarmee we bijna dagelijks spraken. Zij vertelde hoe het met mijn moeder ging. Met mijn moeder kon ik er niet over praten omdat zij niet alles vertelde om ons te sparen. Via de huisarts daar wisten we hoe het echt zat. Misschien kan jij ook een gesprek met de behandeld arts(en) aanvragen zodat je helemaal op de hoogte bent.
Ik kon niet goed vaststellen hoe je ouders er nu voorstaan, dus misschien is het overbodig wat ik nu schrijf. Probeer in gesprek te blijven met de artsen, kijk of er andere mogelijkheden voor je ouders zijn, misschien bestralen ipv chemo of een ander soort chemo. Probeer zo door te gaan zoals je nu gaat, maar doe wat aan je slapeloosheid. Op een gegeven moment gaat het je opbreken en dat kan je nu niet gebruiken denk ik.
Ik wil je heel erg veel sterkte toewensen en als je nog vragen hebt, hoor ik het van je.
Het is ook een moeilijke tijd waardoor jullie met zijn allen heen moeten. Ik hoop inderdaad dat je nog lang van je ouders mag genieten. Wie weet zijn er toch oplossingen te bedenken. Dat de chemo niet aanslaat kan ook betekenen dat ze een ander soort kunnen proberen. Er is meer dan een soort namelijk. Mijn ouders zijn vorig jaar overleden. Ze waren gescheiden. Mijn moeder is overleden aan de gevolgen van longkanker, mijn vader aan een combinatie van zijn hart, copd en het leven op een long door longkanker.
Ik vind dat je goed bezig bent. Je schrijft zelf al "....k weet dat ik nog niet de moed moet opgeven, dat ik moet genieten van de goede momenten, dat ik niet te ver vooruit moet kijken..." Dat zijn ook de dingen die je moet blijven doen denk ik. Wat ik wel merk is dat je slecht slaapt, slechte concentratie en huilbuien. Dit zijn ook de dingen waar ik last van had. Probeer hier wat aan te doen. Je zal een balans moeten proberen te vinden tussen werk/gezin en je familie. Ik heb hier een hele goeie tip gehad. Ik heb 2 momenten in de week voor mezelf ingedeeld. Dat was een avond en een dag in het weekend. Hier ging ik dingen doen waar ik rustig van werd, zoals sporten, zwemmen, bioscoop e.d. Ook heb ik thuis wat oefeningen gedaan om tot rust te komen. Dit zal gedeeltelijk je kunnen helpen. Als je van dat slechte slapen last blijft houden, ga even langs de huisarts. Als hij nog niet weet wat er speelt, vertel het hem. Vraag om een kalmeringsmiddel. Ik kreeg geen slaapmiddel daar zou ik 's ochtends te slaperig van zijn. Ik kreeg een kalmeringsmiddel, niet echt zwaar maar het hielp mij wel regelmatig. Je zit in een drukke tijd wat als het mis gaat alleen maar drukker gaat worden. Je hebt daar je slaap zeker bij nodig. Probeer ook de taken in de familie wat te verdelen, zodat jij niet de enige bent die alles moet doen. Vooral die rustmomenten zijn erg belangrijk.
Ik kon ook niet met mijn ouders er goed over praten. Mijn moeder lag in een zorghotel van Aafje. Hier was een huisarts waarmee we bijna dagelijks spraken. Zij vertelde hoe het met mijn moeder ging. Met mijn moeder kon ik er niet over praten omdat zij niet alles vertelde om ons te sparen. Via de huisarts daar wisten we hoe het echt zat. Misschien kan jij ook een gesprek met de behandeld arts(en) aanvragen zodat je helemaal op de hoogte bent.
Ik kon niet goed vaststellen hoe je ouders er nu voorstaan, dus misschien is het overbodig wat ik nu schrijf. Probeer in gesprek te blijven met de artsen, kijk of er andere mogelijkheden voor je ouders zijn, misschien bestralen ipv chemo of een ander soort chemo. Probeer zo door te gaan zoals je nu gaat, maar doe wat aan je slapeloosheid. Op een gegeven moment gaat het je opbreken en dat kan je nu niet gebruiken denk ik.
Ik wil je heel erg veel sterkte toewensen en als je nog vragen hebt, hoor ik het van je.
Re: moeder en vader allebei kanker
Hoi,
Ik herken dit ook. Mijn moeder is 5 jaar geleden overleden aan gevolgen van ernstige vorm van eierstokkanker met uitzaaiingen naar buikvlies. In eerste half jaar van haar ziekteverloop sloeg de chemo aan bij haar, en na een paar maanden was ze schoon verklaard. Ja, na paar maanden later ging het weer mis, toen de CA 125 gehalte omhoog gingen wat toen ook de ziekte weer terug kwam. Ze moest dan opnieuw weer aan de chemokuur, wat niet bij haar aansloeg. Haar buik was paar keren gevuld met vocht, maar in de eerste tijd ook vocht in haar longen. Enkele moet ze dan weer naar het ziekenhuis om de vocht af te tappen, wat het ook voor haar soms pijnlijke moment kunnen zijn. Maar in de laatste fase van haar ziekte was ernstig te noemen, zodat de artsen haar hebben opgegeven zoals ook uitbehandeld is. Ze kon eten en drinken niet meer binnen te houden, wat het ook voor haar vaak moet overgeven. Ze viel dan ook sterk af maar ook vermagerd. Ze was vrijwel hele ziekteverloop heel erg moedig en dapper in haar strijd tegen de kanker, maar ik prees haar ook erg aan dat ze niet meteen opgaf. Ze was ook vrolijk door het leven zodat ze haar zorgen om haar ziekte even vergat, maar genoot van ieder moment van alles wat zij mee gemaakt heeft. Dat maakt ook voor mij best goed dat ze moest genieten van mooie moment die we als gezin beleefd hebben door uitstapjes naar Scheveningen om even te wandelen bij de zee wat ook voor haar erg fris was. Ze was helaas ook erg kwetsbaar voor infecties en verkoudheid, zodat ze aan de chemokuur was gegaan. Ze was erg blij dat ze met ons op vakantie ging met de camper naar Spanje.
Mensen, heel veel sterkte en kracht in komende tijd.
Berven
Ik herken dit ook. Mijn moeder is 5 jaar geleden overleden aan gevolgen van ernstige vorm van eierstokkanker met uitzaaiingen naar buikvlies. In eerste half jaar van haar ziekteverloop sloeg de chemo aan bij haar, en na een paar maanden was ze schoon verklaard. Ja, na paar maanden later ging het weer mis, toen de CA 125 gehalte omhoog gingen wat toen ook de ziekte weer terug kwam. Ze moest dan opnieuw weer aan de chemokuur, wat niet bij haar aansloeg. Haar buik was paar keren gevuld met vocht, maar in de eerste tijd ook vocht in haar longen. Enkele moet ze dan weer naar het ziekenhuis om de vocht af te tappen, wat het ook voor haar soms pijnlijke moment kunnen zijn. Maar in de laatste fase van haar ziekte was ernstig te noemen, zodat de artsen haar hebben opgegeven zoals ook uitbehandeld is. Ze kon eten en drinken niet meer binnen te houden, wat het ook voor haar vaak moet overgeven. Ze viel dan ook sterk af maar ook vermagerd. Ze was vrijwel hele ziekteverloop heel erg moedig en dapper in haar strijd tegen de kanker, maar ik prees haar ook erg aan dat ze niet meteen opgaf. Ze was ook vrolijk door het leven zodat ze haar zorgen om haar ziekte even vergat, maar genoot van ieder moment van alles wat zij mee gemaakt heeft. Dat maakt ook voor mij best goed dat ze moest genieten van mooie moment die we als gezin beleefd hebben door uitstapjes naar Scheveningen om even te wandelen bij de zee wat ook voor haar erg fris was. Ze was helaas ook erg kwetsbaar voor infecties en verkoudheid, zodat ze aan de chemokuur was gegaan. Ze was erg blij dat ze met ons op vakantie ging met de camper naar Spanje.
Mensen, heel veel sterkte en kracht in komende tijd.
Berven
Re: moeder en vader allebei kanker
Pfff wat moeilijk voor je.Ik ben zelf 28 jr weet wel een beetje wat je mee maakt. Mijn ouders hebben ook alle 2 kanker. Mijn moeder vecht op dit moment tegen buikvlies kanker.En mijn vader is uit behandeld. Het is zeker geen makkelijke tijd. Als je eens wil mailen kan dat altijd ![Wink ;-)](./images/smilies/icon_wink.gif)
![Wink ;-)](./images/smilies/icon_wink.gif)
Re: moeder en vader allebei kanker
Buikvlieskanker bestaat niet, je bedoelt dat je moeder eierstokkanker, het is precies het dezelfde zodat mijn moeder dezelfde ziekte heeft gehad. Eierstokkanker komt vaak bij oudere en jonge vrouwen voor. Het is ook volgens de artsen moeilijk te behandelen kanker, want die kan ook zeer agressief zijn zodat de chemo of bestralingen moeilijk zijn werk kan doen. Deze ziekte komt vaak terug na een paar maanden "schoon" te zijn verklaard. Tamzie, ik wens je veel sterkte komende tijd en steun jouw ouders zoveel mogelijk in hun strijd tegen kanker. Ze hebben jou hard nodig in deze moeilijke tijd.
Terug naar “Omgaan met terminale patiënten”
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten