Ik las de titel, en dat greep me aan.
Ik ga mijn broer verliezen.
Afgelopen Donderdag is mijn broertje begraven. Alleen mijn broer is niet zoals die van jullie rond de 50.
Zelf ben ik 18, en mijn broertje was 15. Het was zo verschrikkelijk om hem te zien sterven.
Hij is overleden aan AML, een agressieve vorm van Leukemie dat bij hem residief was.
Mijn broertje heeft nooit gezeurd over pijn, of hoe vervelend het allemaal wel niet was. Het was nu eenmaal zo, en hij had pech. Hij heeft gevochten wat hij kon, en geprobeerd door die laatste strohalm te kruipen, maar het mocht niet zo zijn.
Desondanks zijn jonge leeftijd bracht hij ons (familie) alleen maar liefde, hij nooit op niemand boos geweest ofzo.
Tijdens mijn speech voor hem op zijn begrafenis was het volgende mijn opening,
Mijn broertje,
Mijn broertje, die was niet bang om te sterven, hij geloofde in de Heere, en hij geloofde dat hij in de hemel zou komen.
Dat hij niet bang was om te sterven betekende niet dat hij niet wou leven, hij hield van leven.
Maar het was nou eenmaal zo, en daar moet je mee leren leven.
Misschien moeilijk gezegd, maar waar.
Tot aan zijn laatste paar dagen heeft hij nog geprobeerd grapjes te maken, en leuke dingen te doen alhoewel hij alleen maar op bed kon liggen.
Met zijn kameraad had hij altijd lol, ja eentje. De rest van zijn leeftijdsgenootjes waren bijna allemaal afgehaakt. Soms is 1 goede vriend goed genoeg.
Praten over leukemie deden ze nooit, mijn moeder plaatste de stand van zaken rondom zijn ziekte online, zijn vriend las het, dus hij wist het wel. En wat je al weet? Hoeft toch niet altijd besproken te worden, want zo mooi is dat onderwerp niet.
Ik hoop door middel van dit berichtje dat misschien jullie oudere broers of jullie hier iets mee kunnen.
Liefs, Martine